شعر زبان پر شور و عاشقانه زندگی است.قدمت شعر به اندازه زبان است،به اندازه زبان عالمگیر است.انسان های بدوی از آن استفاده  کرده اند و ملل متمدن،آن را تکامل بخشیده اند.ادبیات (وشعر)وسیله ای است که به ما امکان می دهد تا از طریق تخیل،کاملتر،عمیقتر،غنی تر و آگاهانه تر زندگی کنیم.قلمرو شعر،کل حیات است و توجه اصلی آن نه به زیبایی و حقیقت فلسفی،بلکه به تجربه است.زیبایی و حقیقت فلسفی،جنبه هایی از تجربه اند که شعر با آنها سر و کار دارد.اما سر وکار شعر،به طور کلی با انواع تجربه هاست:زشت و زیبا،عادی و غیر عادی،باشکوه و معمولی،واقعی و تخیلی.یکی از شگفتیها این است که کل تجربه،حتی تجربه دردناک،وقتی از طریق هنر منتقل شود،برای خواننده خوب لذتبخش می شود.مرگ درد و رنج،در زندگی واقعی لذتبخش نیست،اما در شعر می تواند باشد.به طور کلی،ما در زندگی پر شور،احساس نوعی ارزش می کنیم پر شور زیستن،بر عکس مردن است.بی حوصله،کسل و بی احساس بودن،به یک تعبیر مرگ است.

    برای آن که شعر را بهتر بفهمیم،باید در مورد آن از خودمان سوالاتی بکنیم.یکی از مهمترین سوالها این است:"گوینده کیست و مناسبت چیست؟"اشتباه بزرگ خوانندگان عادی این است که همیشه فکر می کنندگوینده،خود شاعر است،در حالی که حتی وقتی شاعر مستقیما از خودش حرف می زند و افکار و احساسات خودش را بیان می کند،معمولا این کار را به عنوان یک انسان نوعی انجام می دهد،نه به عنوان فردی که در نشانی خاصی زندگی می کند و از فلان چیز خوشش می آید و از بهمان چیز بیزار است!باید مراقب باشیم که مسائل مطرح شده در شعر را به بیوگرافی و زندگی واقعی شاعر ارتباط ندهیم.شاعر هم مانند رمان نویس و نمایشنامه نویسکاملا حق دارد که جزئیات واقعی تجارب خود را تغییر دهد تا تجربه شعریش را جامعیت بیشتری ببخشد.بنابراین،می توان فکر کرد که هر شعری تا حدی نمایشی(دراماتیک)است یعنی بیشتر،سخن یک شخصیت ساختگی است،تا خود شاعر.

    مهمترین توصیه ای که می توان در مورد خواندن شعر کرد،این است که خواننده،هنگام شعر خواندن باید در نهایت هوشیاری باشد.زیانمندترین نظری که می توان در مورد شعر داشت،این است که فکر کنیم هدف شعر تسکین دادن و آرامش بخشیدن است. باید دانست که شعر مسکن و آرام بخش نیست،بلکه هدف آن،برانگیختن،بیدار کردن،و زنده تر کردن انسانهاست.از شعر نمی توان و نباید به جای داروی آرام بخش استفاده کرد.

شعر و داستان(امین فرومدی)