ناگهان جلاب

وسعت پشته را تلاطم داد

و هزاران هزار شاخ بلند

در فضا طرح بست

و هزاران هزار چشم زلال

در فضا مثل شیشه پاره شکست

دست بر

ماشه سینه با قنداق

دلم آشفته گشت و خون انگیخت

از سرانگشت نفرتم با خاک

خون صد پازن نکشته گریخت

چه شکوهی !‌ درود بر تو درود

با شک استاده قوچ پیشاهنگ

دورت آشفتگی ز برکه چشم

ای ستبر بلند کوه اورنگ

کورت از گرده چشم خونی گرگ

دورت از جلوه خشم

یوز و پلنگ

به نیاز قساوتم هی زد

زینهار توارثی ز اعماق

خود گوزنی تو ها ! مباد ! افسوس

تپش سینه ریخت در قنداق

پنجه لرزید روی ماشه چکید

شعله زد لوله کبود تفنگ

پشته پر شکوه بی جان شد

غرق خون ماند قوچ پیشاهنگ

فطرت ها
شعر سپید زندگی را تمنا می کنند
تا ساده و صمیمی
در این بهار کوتاه جوانی
عاشقانه های خوشبختی را زمزمه کنند

زمانه،زمانه ای ست که به هنجار نیست
دیگر درخت بار و بر نمی دهد
دیگر رودخانه ها صفایی ندارند
دیگر پرندگان
آواز های عاشقانه را از یاد برده اند
شهرها
در ازدحام آلودگی ها
سرگیجه گرفته اند
قطب های شریف زمین
از شرارت های مدرن انسان امروز
از خجالت آب می شوند
محیط زیست
از گازهای گلخانه ای
از هجوم هیولای پلاستیک
و از این همه ندانم کاری آدم های عوضی
به احتضار افتاده است

قنات ها
چشمه ها
دریاچه ها
خشکیده اند
جوانان جوانی اشان تبخیر می شود
گل ها پژمرده اند
دیگر دل و دماغی برای عشق نمانده است

شکارچیان عقل و ایمان بشر
سوداگران مرام و معرفت
آجرگران خطه نان
دسیسه گران بی حرمت کننده نام
به جنگ نرم برخاسته اند
جهالت علمی ویروس بلاست!
هشدار!
جهان به کرونای بحران هویت مبتلاست

آزادگان جهان!
ای تمام شاعران بی مرز!
و ای گروه عاشقان!
تکلیف چیست؟!

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

پولونیوس: صدای پایش را می شنوم؛ خداوندگار من، از اینجا برویم. (شاه و پولونیوس بیرون می روند.) (هملت وارد می شود) هملت: بودن یا نبودن، حرف در همین است، آیا بزرگواری آدمی بیشتر در این است که زخم فلاخن و تیربختِ ستم پیشه را تاب آورد، یا آن که در برابر دریایی فتنه و آشوب سلاح بر گیرد و با ایستادگی خویش بدان همه پایان دهد؟ مردن، خفتن؛ نه بیش؛ و پنداری که ما با خواب به دردهای قلب و هزاران آسیب طبیعی که نصیب تن آدمی است پایان می دهیم؛ چنین فرجامی سخت خواستنی است... به راستی، چه کسی به تازیانه ها و خواری های زمانه و بیداد ستمگران و اهانت مردم خودبین و دلهره ی عشق خوار داشته و دیر جنبی قانون و گستاخی دیوانیان و پاسخ ردی که شایستگان شکیبا از فرومایگان می شنوند تن می داد و حال آنکه می توانست خود را با خنجری برهنه آسوده سازد؟ چه کسی زیر چنین باری می رفت و عرق ریزان از زندگی توان فرسا ناله می کرد. مگر بدان رو که هراس چیزی

پس از مرگ، این سرزمین ناشناخته که هیچ مسافری دوباره از مرز آن باز نیامده است، اراده را سرگشته می دارد و موجب می شود تا بدبختی هایی را که بدان دچاریم تحمل کنیم و به سوی دیگر بلاها که چیزی از چگونگی شان نمی دانیم نگریزیم.

ویلیام شکسپیر

منبع. سایت تایم دات آی آر