/vista.ir/article/255551

گفت برمی‌گردم،
و رفت،
و همه‌ی پُل‌های پشتِ‌سرش را ويران کرد.

همه می‌دانستند ديگر باز نمی‌گردد،
اما بازگشت
بی‌هيچ پُلی در راه،
او مسيرِ مخفیِ بادها را می‌دانست.

قصه‌گوی پروانه‌ها
برای ما از فهمِ فيل وُ
صبوریِ شتر سخن می‌گفت.
چيزها ديده بود به راه وُ
چيزها شنيده بود به خواب.

او گفت:
اشتباه می‌کنند بعضی‌ها
که اشتباه نمی‌کنند!
بايد راه افتاد،
مثل رودها که بعضی به دريا می‌رسند
بعضی هم به دريا نمی‌رسند.
رفتن، هيچ ربطی به رسيدن ندارد!
او گفت:
تنها شغال می‌داند
شهريور فصلِ رسيدنِ انگور است.

ما با هم بوديم
تا ساعتِ يک و سی و دو دقيقه‌ی بامداد
با هم بوديم،
بلند شد، دست آورد، شنلِ مرا گرفت و گفت:
کوروش پسرِ ماندانا و کمبوجيه
پيشاپيشِ چهارصدهزار سربازِ پارسی
به سوی سَدِ سيوَند راه افتاده است.
بايد بروم
فقط من مسيرِ مخفیِ بادها را بَلَدم.

منبع سایت شعر نو

بانوی ایرانی در نگاره ای ایرانی

مبادا بشکنیم او را

یا غبار آلوده گردد

بانوی ایرانی

آینه ای ست ایزد نشان

(خود شکن،آینه شکستن خطاست!)

تقدیم به تمام زنان و دختران سرزمینم

شعر و داستان/امین فرومدی

زمستان که گذشت
صور اسرافیل دمیده شد
بهار مسیحادم از راه رسید و
طبیعت مرده دوباره زنده شد
مردم دسته دسته
به دیدار دوشیزه بهار می شتافتند
بهار بود و هلهله شکفتن شکوفه ها
مرد و زن
کودک و پیر و جوان
همه تشنه شنفتن اعجاز رنگ ها
مردمی که هر کدام گمشده ای داشتند
آمده بودند به دل طبیعت پویا
زنی با توله سگ ملوسک اش
می دوید سوی جنگل
می خواست که از تنهایی و تمدن بی روح خود فرار کند
فرو چکید تمام هستی اش
به هیات قطره ای در رودخانه ای خروشان
که می رفت بسمت دریا

بهار امسال همراه شد با باران های عبرت انگیز
با سیل های بنیان کن
بنیان ها را محکم کنیم
که آسیب نبیند حتی یک نفر

من جمعی من
در گذرگاه زمان
با نگاهی عاشقانه
در تکاپوی کشف رابطه انسان بود و طبیعت
و ماورای طبیعت
می خواست مثل مسافری
در این سفر کوتاه زندگی
به این قطار واژه های تهی ی پر از یاس و وحست شتابان مدرنیته
معنا دهد
و به انسان بی رویای این قرن آشوب زده پر از چالش،رویا دهد

تمام خاطرات تاریخی من
ازآدم تاخاتم
از کودکی ام تا ابدیت
در من جمعی من زنده اند و زندگی می کنند
زادگاه خاطرات تکاملی من
کتاب های مقدس است و
تاریخ پالایش شده انسان
انسان وظیفه دارد
در این معرکه بحران هویت
در این کوران حوادث مدرن
در این فتنه های آخر زمانی
تاریخ راستین کاروان بشریت را بشناسد
تا در جاده های انحرافی تاریخ های جعلی و اسرائیلیات
گمراه و سرگردان نماند

در این قرن سرعت کمی درنگ کنیم
بهتر بشناسیم خود را
و بدانیم که انسان ساخته اندیشه و تلاش خویش است

همسفران!
زندگی کوتاه ست
فرصت عاشقانه زیستن و آگاهانه مردن را از خود نگیریم

بهار را باور کنیم
بهار رستاخیز طبیعت است
پس از مرگی آگاهانه!
هر که از کتاب طبیعت درس بگیرد
و در نبرد بین انسان و شیطان
نفس اماره اش بمیرد
می رسد به آن زندگی پر شکوه جاودانه!
آن زندگی ای که اعجاز عشق است
همان که اعجاب چشم است

همسفران!
دست بردارید از خودخواهی و حذف دیگران!
تا برسید به آن هتل هزار ستاره ای که
در شب پیوند مبارک عقل و دل
در جشن بی پایان عشق
در تالار تماشا
از شما پذیرایی می کنند تمام پری رویان!

همسفران!
در این جاده پر پیچ و خم روزگار
مبادا غبار غم و غربت و یاس بر چهره تان بنشیند
من یقین دارم به آمدن بهار
و رستاخیز جان ها
پس از این زمستان سیاه!

شنبه 10 فروردین 1398 - نهار خوران گرگان - امین فرومدی

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

شهادت ابر مرد علم و عدالت

امام علی ع

بر تمام آزادگان

و

عدالت خواهان جهان تسلیت باد !

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞

آنچه در پیش رو دارید بحثی پیرامون شب قدر بر اساس نظرات مرحوم علامه طباطبایی در تفسیر شریف المیزان است که در دو سوره « قدر» و «دخان‏» مطرح گردیده است.

شب قدر یعنی چه؟

مراد از قدر، تقدیر و اندازه ‏گیری است و شب قدر شب اندازه ‏گیری است و خداوند متعال در شب قدر حوادث یک سال را تقدیر می ‏کند و زندگی، مرگ، رزق، سعادت و شقاوت انسانها و اموری ازاین قبیل را دراین شب مقدر می ‏گرداند.

شب قدر کدام شب است؟

در قرآن کریم آیه‏ ای که به صراحت ‏بیان کند شب قدر چه شبی است دیده نمی ‏شود. ولی از جمع‏ بندی چند آیه از قرآن کریم می ‏توان فهمید که شب قدر یکی از شب‏های ماه مبارک رمضان است. قرآن کریم از یک سو می ‏فرماید: « انا انزلناه فی لیله مبارکه‏.»( دخان / 3 ) این آیه گویای این مطلب است که قرآن یکپارچه در یک شب مبارک نازل شده است و از سوی دیگر می ‏فرماید: « شهررمضان الذی انزل فیه القرآن‏.»( بقره / 185) و گویای این است که تمام قرآن در ماه رمضان نازل شده است.

و در سوره قدر می ‏فرماید: «انا انزلناه فی لیله القدر.» (قدر/1) از مجموع این آیات استفاده می ‏شود که قرآن کریم در یک شب مبارک در ماه رمضان که همان شب قدر است نازل شده است. پس شب قدر در ماه رمضان است. اما این که کدام یک از شب‏های ماه رمضان شب قدر است، در قرآن کریم چیزی برآن دلالت ندارد. و تنها از راه اخبار می ‏توان آن شب(شب قدر) را معین کرد.

در بعضی از روایات منقول از ائمه اطهار علیهم السلام شب قدر مردد بین نوزدهم و بیست و یکم و بیست و سوم ماه رمضان است و در برخی دیگر از آنها مردد بین شب بیست و یکم و بیست و سوم و در روایات دیگری متعین در شب بیست و سوم است. وعدم تعین یک شب به جهت تعظیم امر شب قدر بوده تا بندگان خدا با گناهان خود به آن اهانت نکنند.

پس از دیدگاه روایات ائمه اهل بیت علیهم السلام شب قدر از شب‏های ماه رمضان و یکی از سه شب نوزدهم و بیست و یکم و بیست و سوم است. اما روایات منقول از طرق اهل سنت‏ به طورعجیبی با هم اختلاف داشته و قابل جمع نیستند ولی معروف بین اهل سنت این است که شب بیست و هفتم ماه رمضان شب قدر است و در آن شب قرآن نازل شده است.

تکرار شب قدر در هر سال

شب قدر منحصر در شب نزول قرآن و سالی که قرآن درآن نازل شد نیست ‏بلکه با تکرار سالها، شب قدر نیز تکرار می‏شود. یعنی درهر ماه رمضان شب قدری است که درآن شب امور سال آینده تقدیر می ‏شود. دلیل براین امر این است که:

اولا: نزول قرآن به طور یکپارچه در یکی از شب‏های قدر چهارده قرن گذشته ممکن است ولی تعیین حوادث تمامی قرون گذشته و آینده درآن شب بی‏ معنی است.

ثانیا: کلمه «یفرق‏» در آیه شریفه «فیها یفرق کل امر حکیم‏.» (دخان / 6 ) در سوره دخان به خاطر مضارع بودنش، استمرار را می‏رساند و نیز کلمه «تنزل‏» درآیه کریمه «تنزل الملئکه والروح فیها باذن ربهم من کل امر» (قدر / 4 ) به دلیل مضارع بودنش دلالت ‏بر استمرار دارد.

ثالثا: از ظاهر جمله « شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن‏.»( بقره / 185 ) چنین برمی ‏آید که مادامی که ماه رمضان تکرار می ‏شود شب قدر نیز تکرار می ‏شود. پس شب قدر منحصر در یک شب نیست ‏بلکه درهر سال در ماه رمضان تکرار می ‏شود.

در این خصوص در تفسیر برهان از شیخ طوسی از ابوذر روایت‏ شده که گفت: به رسول خدا (ص) عرض کردم یا رسول الله آیا شب قدر شبی است که درعهد انبیاء بوده و امر به آنان نازل می ‏شده و چون از دنیا می ‏رفتند نزول امر درآن شب تعطیل می ‏شده است؟ فرمود: « نه بلکه شب قدر تا قیامت هست.‏»

عظمت‏ شب قدر

در سوره قدر می ‏خوانیم: «انا انزلناه فی لیله القدر وما ادریک ما لیله القدر لیله القدر خیر من الف شهر.» خداوند متعال برای بیان عظمت ‏شب قدر با این که ممکن بود بفرماید: «وما ادریک ما هی هی خیر من الف شهر» یعنی با این که می ‏توانست در آیه دوم و سوم به جای کلمه «لیله القدر» ضمیر بیاورد، خود کلمه را آورد تا بر عظمت این شب دلالت کند. و با آیه « لیله القدر خیر من الف شهر» عظمت این شب را بیان کرد به این که این شب از هزار ماه بهتر است. منظور از بهتر بودن این شب از هزار ماه، بهتر بودن از حیث فضیلت عبادت است. چه این که مناسب با غرض قرآن نیز چنین است. چون همه عنایت قرآن دراین است که مردم را به خدا نزدیک و به وسیله عبادت زنده کند. و احیاء یا عبادت آن شب از عبادت هزار ماه بهتر است.

از امام صادق علیه السلام سؤال شد: چگونه شب قدر از هزار ماه بهتر است؟ ( با این که در آن هزار ماه درهر دوازده ماهش یک شب قدر است).

حضرت فرمود: « عبادت در شب قدر بهتر است از عبادت درهزار ماهی که در آن شب قدر نباشد.»

وقایع شب قدر

الف- نزول قرآن در شب قدر

ظاهر آیه شریفه « انا انزلناه فی لیله القدر» این است که همه قرآن در شب قدر نازل شده است و چون تعبیر به انزال کرده که ظهور در یکپارچگی و دفعی بودن دارد نه تنزیل، که ظاهر در نزول تدریجی است.

قرآن کریم به دو گونه نازل شده است:

1- نزول یکباره در یک شب معین.

2- نزول تدریجی در طول بیست و سه سال نبوت پیامبر اکرم ص.

آیاتی چون «قرانا فرقناه لتقراه علی الناس علی مکث ونزلناه تنزیلا.»( اسراء / 106 ) نزول تدریجی قرآن را بیان می‏ کند.

در نزول دفعی (و یکپارچه)، قرآن کریم که مرکب از سوره ‏ها و آیات است ‏یک دفعه نازل نشده است ‏بلکه به صورت اجمال همه قرآن نازل شده است چون آیاتی که درباره وقایع شخصی و حوادث جزیی نازل شده ارتباط کامل با زمان و مکان و اشخاص و احوال خاصه‏ای دارد که درباره آن اشخاص و آن احوال و درآن زمان و مکان نازل شده و معلوم است که چنین آیاتی درست در نمی ‏آید مگر این که زمان و مکانش و واقعه‏ای که درباره ‏اش نازل شده رخ دهد به طوری که اگر از آن زمان‏ها و مکان‏ها و وقایع خاصه صرف نظر شود و فرض شود که قرآن یک باره نازل شده، قهرا موارد آن آیات حذف می ‏شود و دیگر بر آنها تطبیق نمی ‏کنند، پس قرآن به همین هیئت که هست دوبار نازل نشده بلکه بین دو نزول قرآن فرق است و فرق آن در اجمال و تفصیل است.

همان اجمال و تفصیلی که درآیه شریفه «کتاب احکمت ایاته ثم فصلت من لدن حکیم خبیر.»( هود / 1) به آن اشاره شده است. و در شب قدر قرآن کریم به صورت اجمال و یکپارچه بر پیامبر اکرم (ص) نازل شد و در طول بیست و سه سال به تفصیل و به تدریج و آیه به آیه نازل گردید.

ب- تقدیر امور در شب قدر

خداوند متعال در شب قدر حوادث یک سال آینده را از قبیل مرگ و زندگی، وسعت ‏یا تنگی روزی، سعادت و شقاوت، خیر و شر، طاعت و معصیت و... تقدیر می ‏کند.

در آیه شریفه «انا انزلناه فی لیله القدر»( قدر / 1 ) کلمه «قدر» دلالت‏ بر تقدیر و اندازه ‏گیری دارد و آیه شریفه «فیها یفرق کل امر حکیم.‏» (دخان / 6 ) که در وصف شب قدر نازل شده است‏ بر تقدیر دلالت می ‏کند. چون کلمه «فرق‏» به معنای جدا سازی و مشخص کردن دو چیز از یکدیگر است. و فرق هر امر حکیم جز این معنا ندارد که آن امر و آن واقعه‏ای که باید رخ دهد را با تقدیر و اندازه‏ گیری مشخص سازند. امور به حسب قضای الهی دارای دو مرحله ‏اند، یکی اجمال و ابهام و دیگری تفصیل. و شب قدر به طوری که از آیه «فیها یفرق کل امر حکیم.‏» برمی ‏آید شبی است که امور از مرحله اجمال و ابهام به مرحله فرق و تفصیل بیرون می ‏آیند.

ج- نزول ملائکه و روح در شب قدر

بر اساس آیه شریفه « تنزل الملئکه والروح فیها باذن ربهم من کل امر.»( قدر / 4) ملائکه و روح در این شب به اذن پروردگارشان نازل می ‏شوند. مراد از روح، آن روحی است که از عالم امر است و خدای متعال درباره ‏اش فرموده است « قل الروح من امر ربی‏.»( اسراء / 85 ) دراین که مراد از امر چیست؟ بحث‏های مفصلی در تفسیر شریف المیزان آمده است که به جهت اختصار مبحث ‏به دو روایت در مورد نزول ملائکه و این که روح چیست ‏بسنده می ‏شود.

1- پیامبر اکرم (ص) فرمود: وقتی شب قدر می ‏شود ملائکه‏ای که ساکن در «سدره المنتهی‏» هستند و جبرئیل یکی از ایشان است نازل می‏شوند در حالی که جبرئیل به اتفاق سایرین پرچم‏هایی را به همراه دارند.

یک پرچم بالای قبر من، و یکی بر بالای بیت المقدس و پرچمی در مسجد الحرام و پرچمی بر طورسینا نصب می‏کنند و هیچ مؤمن و مؤمنه ‏ای دراین نقاط نمی‏ماند مگر آن که جبرئیل به او سلام میکند، مگر کسی که دائم الخمر و یا معتاد به خوردن گوشت ‏خوک و یا زعفران مالیدن به بدن خود باشد.

2- از امام صادق علیه السلام در مورد روح سؤال شد. حضرت فرمودند: روح از جبرئیل بزرگتر است و جبرئیل از سنخ ملائکه است و روح ازآن سنخ نیست. مگر نمی‏بینی خدای تعالی فرموده: «تنزل الملئکه والروح‏» پس معلوم می‏شود روح غیر از ملائکه است.

د- سلام و امنیت در شب قدر

قرآن کریم در بیان این ویژگی شب قدر می ‏فرماید: «سلام هی حتی مطلع الفجر.»( قدر / 5 ) کلمه سلام و سلامت ‏به معنای عاری بودن از آفات ظاهری و باطنی است. و جمله «سلام هی‏» اشاره به این مطلب دارد که عنایت الهی تعلق گرفته است‏ به این که رحمتش شامل همه آن بندگان بشود که به سوی او روی می ‏آورند و نیز به این که در خصوص شب قدر باب عذابش بسته باشد.

به این معنا که عذابی جدید نفرستد. و لازمه این معنا این است که دراین شب کید شیطان‏ها هم مؤثر واقع نشود چنانکه در بعضی از روایات نیز به این معنا اشاره شده است.

البته بعضی از مفسرین گفته ‏اند: مراد از کلمه «سلام‏» این است که در شب قدر ملائکه از هر مؤمن مشغول به عبادت بگذرند، سلام می ‏دهند.

شعر و داستان(امین فرومدی)

منبع-سایت دانشگاه علامه طباطبایی

امام علی صدای عدالت انسانی

جرج جرداق مسیحی در وصف علی(ع) می گوید:

«ای دنیا! چه می شد که همه توان خود را گرد می آوردی

و در هر روزگاری «علی» ای با آن قلب و زبان و امتیازاتش عنایت

می کردی!»او با نوشتن کتابی درباره امام علی (ع) بین شیعیان شناخته

شده است. کتاب «الامام علی صوت العدالة الانسانیه» مشهورترین کتاب اوست

جامعه مطلوب از نگاه ابر مرد تاریخ امام علی(علیه السلام)

بررسی عمده ترین عوامل مؤثر در ایجاد جامعه مطلوب

از دیدگاه امام علی(علیه السلام) در نهج البلاغه

اوصاف ویژه زمامداران

عدل: -
از نظر آن حضرت این خصوصیت از مهم ترین خصوصیاتی است
که انسان ها باید دارا باشند: بدان که برترین بندگان خدا نزد او

پیشوایی است عادل، هدایت شده و راهبر.

زمانی که زمامداران جامعه ای

عادل باشند، مسلماً در اداره امور نیز عدالت را رعایت خواهند کرد و

در نتیجه، همه امور به نحو مطلوب و درست در جایگاه اصلی خویش قرار خواهد گرفت.

البته کسی می تواند عادل باشد که هوا و هوس را از خود دور کرده باشد;

چنان که ایشان نخستین نشانه عدل را بیرون کردن هوا و هوس از دل دانسته اند.

و درباره خود به عنوان نمونه عملی انسان عادل فرمودند:

«اگر هوا و هوس بر من چیره شده بود و تنها منفعت خودم را در نظر گرفته بودم،

عدالت را برنمی تابیدم، اما هیهات که چنین شود. اگر می خواستم

به این عسل پالوده و آن مغز گندم و این بافته های ابریشمین راه می یافتم،

اما هیهات که هوا و هوس بر من چیره شود و شکمبارگی به طعام های لذیذ وادارم کند.

علم:

از نظر حضرت علی(علیه السلام) زمامداران

در هر مرتبه ای از سمت های حکومتی باید علم لازم و متناسب با آن مرتبه را داشته باشند:

سزاوارترین مردم به خلافت... داناترینشان به دستورات خداوند است.

و نتیجه حکومت نادان بر مردم را نیز تذکر داده اند:

و شما خوب می دانید که جایز نیست امامت مسلمانان را نادانان عهده دار شوند

تا با نادانی خویش مسلمانان را گمراه نمایند.

و نیز در نامه ای به مصریان، که همراه مالک اشتر بود

چون او را به حکومت آن سرزمین گماشت ـ آورده اند: لیکن نگرانی من از آن است که

نابخردان این امت زمامداری را به دست آورند

و مال خدا را دست به دست گردانند و بندگان او را به بندگی و خدمت خود گیرند

ارزش عدالت در حکومت علی(علیه السلام) تا آنجاست که

در پاسخ به پرسشگری که پرسید: عدل بهتر است یا جود؟ فرمودند:

عدل کارها را در جای خود قرار می دهد و جود و بخشش از مسیرشان خارج می کند;

عدالت تدبیرکننده ای است به سود همگان و جود به سود خاصگان.

بنابراین، عدل شریف تر و بهتر است;زیرا مفهوم عدالت این است که

استحقاق های طبیعی و واقعی در نظر گرفته شود

و به هر کس مطابق آنچه به حسب کار و استعداد لیاقت دارد، داده شود.

در این صورت، اجتماع حکم ماشینی را پیدا می کند که هر جزء آن در جای خود قرار گرفته است.

جود هرچند از نظر جود کننده که مال مشروع خویش را می بخشد فوق العاده با ارزش است،

اما یک جریان غیرطبیعی است;

مانند بدنی است که عضوی از آن بیمار است

و سایر اعضا موقتاً برای اینکه آن عضو را نجات دهند،

فعالیت خویش را متوجه او می کنند. بنابراین از لحاظ اجتماعی بهتر آن است

که جامعه چنین فرد بیماری را نداشته باشد

تا توجه اعضای جامعه به جای معطوف شدن

به طرف اصلاح و کمک به یک عضو خاص،

به سوی اصلاح عمومی اجتماعی معطوف گردد.

عدالت اقتصادی و شرایط اجرای آن:

امام علی(علیه السلام) برای زدودن شرایط ناعادلانه زندگی

و دست یابی به عدالت اقتصادی،

آن هم با توجه به بی عدالتی جامعه آن روز شعار عدالت اقتصادی را

مطرح کرد و در راه تحقق آن سیاست هایی را در پیش گرفت:

الف. دلسوزی نسبت به اموال بیت المال:

در آن زمان مهم ترین منبع درآمد حکومت آن حضرت بیت المال بود که

از راه های گوناگون مانند غنایم جنگی و اخذ مالیات به دست می آمد. بنابراین،

بیت المال که به منزله درآمد ملی حکومت ایشان و وسیله رفاه مردم بود،

از ناحیه ایشان نسبت به آن دقت و دلسوزی می شد;

چنان که وقتی شبی طلحه و زبیر بر او وارد شدند، امام(علیه السلام) چراغی را که در برابرش بود، خاموش کرد و فرمود تا چراغی از خانه برایش آوردند. طلحه و زبیر سبب آن را پرسیدند; فرمودند: روغن چراغ از بیت المال بود. سزاوار نیست با شما با روشنایی آن همنشینی کنم.ایشان در همین زمینه در نامه ای به عاملان صدقات نگاشتند: وقتی مال مردم را با افرادی روانه می سازی، به کسی بسپار که به دینداری او اطمینان داری، تا به ولی مسلمانان برساند و او میان آنان پخش کند و بر آن جز خیرخواهی دلسوز و امانت دار و حافظ و نگهبان واقعی مگمار.

امام(علیه السلام) هرگز اجازه نمی دادند مسئولان حکومتی

کوچک ترین تعرضی نسبت به اموال بیت المال مسلمانان داشته باشند.

به زیادبن ابیه در این مورد نگاشتند: به خدا قسم،

اگر به من خبر رسد که در اموال مسلمانان خیانتی کوچک یا بزرگ از تو سرزده است

چنان با تو برخورد خواهم کرد که

کم ارج و خوار و از هزینه زندگی درمانده و پریشان حال گردی.

ب. تأمین امکانات اولیه زندگی مردم: از جمله وظایف حکومت است

که در برقراری نظام سالم اقتصادی و فراهم آوردن امکانات مادی لازم برای مردم تلاش کند;

چنان که حضرت

نیز یکی از دلایل پذیرش حکومت را توجه به همین مسئله دانسته اند:

شما را بر من حقی است. از جمله، حقی را که از بیت المال دارید بگذارم.

همانا بر امام نیست جز آنچه از امر پروردگارش به عهده او واگذار شده و... رساندن

بهره های بیت المال به آنان.

امام علی(علیه السلام) در راه رسیدن به این هدف از هیچ تلاشی دریغ نکرد.

با تقلیل مالیات ها و ایجاد زمین های کشاورزی

و سپردن آن به دست مردم زندگی آن ها را رونق بخشید.

تحقق آزادی:

آزادی به عنوان یک حق مسلم، طبیعی ترین حق آدمی است.

بنابراین، یکی از مهم ترین وظایف حکومت، ایجاد آزادی های لازم، اما مطلوب و دارای حد و مرز در جامعه می باشد.

آن حضرت در جامعه آن روز انواع آزادی ها را برای مردم به ارمغان آوردند.

ایشان هرگز کسی را به زور به بیعت فرا نخواند،

بلکه هرکس در پرتو اندیشه و تفکر،

در فضایی باز و به دور از هرگونه خشونت

می توانست بیعت را بپذیرد.

ایشان حتی برای کسانی که با او بیعت نکردند

این آزادی را تجویز فرمودند و هرگز حاضر به سلب آزادی آن ها نشدند.

حتی گفته اند: وقتی عبدالله بن عمر را نزد او آوردند و بیعت نکرد،

امام از او خواست ضامنی بیاورد که دست به اغتشاش نزند.

چون ضامن نداشت خود حضرت ضامن وی گردید.

آن حضرت با خوارج نیز در منتهای درجه آزادی و دموکراسی رفتار کردند،

زندانشان نکردند و شلاقشان نزدند و حتی سهمیه آنان را از بیت المال قطع نکردند.

آن ها همه جا در اظهار عقیده آزاد بودند و حضرت خود و اصحابش با عقیده آزاد با آنان روبه رو می شدند.

مردم داری:

بر پایه این خصوصیت حکومت مردمی شکل می گیرد.

هرگاه حکومتی مردمی نباشد

و رابطه زمامداران با آنان رابطه حاکم و محکوم باشد،

تبعات جبران ناپذیری را در پی خواهد داشت

که حضرت به آن اشاره کرده اند:

هرگز مبادا بگویی که من اکنون بر آنان مسلّطم;

من امر می کنم; پس باید مرا اطاعت کنند;

که این عین راه یافتن فساد در دل و خرابی دین و نزدیک شدن تغییر و تحول در «قدرت» است.

البته این امر به صورت های گوناگونی می تواند وجود داشته باشد

که یکی از آنها صراحت و صداقت با مردم است برخورد صحیح و صریح و صادقانه با مردم

زمینه اعتقاد و اطمینان آنان را نسبت به حکومت فراهم می نماید.

آن حضرت همواره می کوشیدند که

پیوند خود را با مردم از طریق صراحت و صداقت با آنان محکم نمایند:

«آگاه باشید حق شما بر من این است که

هیچ رازی از شما پنهان نسازم .»

منبع : پرتال جامع علوم انسانی

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان