چرا روسای سیاست،دین و علم این سه نابغه را خاموش کردند؟

جواب:چند سطر پایین تر روی لینک جنگ آخر زمان کلیک کنید

∞

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 7 - 8 - 9 - 10

∞

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 7 - 8 - 9 - 10

∞

ادامه مطلب در لینک زیر ( کلیک کنید )

عدالت اجتماعی کوروش

-++++++++++++++--

مستند تخت جمشید

∞

برای دیدن تمام عکس های زیبای زیر دریا و ویدیوها روی لینک زیر کتیک کنید:

ساعت صفر 1

∞

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه‌ای از سر غیب
باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور
"حافظ"

∞

روی ساعت کلیک کنید: ساعت صفر

∞

عدالت اجتماعی

میرزا تقی خان امیر کبیر

∞

دانلود کتاب محدودیت صفر

∞

؟What is love

∞

ویدیوی باغ های معلق

∞

غروب آب

∞

آی آدمها / نیما یوشیج

∞

تخت جمشید

∞

خانواده 700 نفره

∞

شکیلا

در طریقت هر چه پیشِ سالک آید خیرِ اوست

حافظ

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞

آهنگها ♫♫♫

https://www.uplooder.net/

https://itiran.com/?type=xml

∞

کپی مطالب و اشعار

فقط باذکر "منبع" و "نام نویسنده"

مجاز می باشد.

∞

One day i saw you

Like a flower smile

But I do not know it was fact or fiction

Haiku - Amin Foroumadi

گنجینه‌ای از عشق پیدا...

∞

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

زمستان که گذشت
صور اسرافیل دمیده شد
بهار مسیحادم از راه رسید و
طبیعت مرده دوباره زنده شد
مردم دسته دسته
به دیدار دوشیزه بهار می شتافتند
بهار بود و هلهله شکفتن شکوفه ها
مرد و زن
کودک و پیر و جوان
همه تشنه شنفتن اعجاز رنگ ها
مردمی که هر کدام گمشده ای داشتند
آمده بودند به دل طبیعت پویا
زنی با توله سگ ملوسک اش
می دوید سوی جنگل
می خواست که از تنهایی و تمدن بی روح خود فرار کند
فرو چکید تمام هستی اش
به هیات قطره ای در رودخانه ای خروشان
که می رفت بسمت دریا

بهار امسال همراه شد با باران های عبرت انگیز
با سیل های بنیان کن
بنیان ها را محکم کنیم
که آسیب نبیند حتی یک نفر

من جمعی من
در گذرگاه زمان
با نگاهی عاشقانه
در تکاپوی کشف رابطه انسان بود و طبیعت
و ماورای طبیعت
می خواست مثل مسافری
در این سفر کوتاه زندگی
به این قطار واژه های تهی ی پر از یاس و وحست شتابان مدرنیته
معنا دهد
و به انسان بی رویای این قرن آشوب زده پر از چالش،رویا دهد

تمام خاطرات تاریخی من
ازآدم تاخاتم
از کودکی ام تا ابدیت
در من جمعی من زنده اند و زندگی می کنند
زادگاه خاطرات تکاملی من
کتاب های مقدس است و
تاریخ پالایش شده انسان
انسان وظیفه دارد
در این معرکه بحران هویت
در این کوران حوادث مدرن
در این فتنه های آخر زمانی
تاریخ راستین کاروان بشریت را بشناسد
تا در جاده های انحرافی تاریخ های جعلی و اسرائیلیات
گمراه و سرگردان نماند

در این قرن سرعت کمی درنگ کنیم
بهتر بشناسیم خود را
و بدانیم که انسان ساخته اندیشه و تلاش خویش است

همسفران!
زندگی کوتاه ست
فرصت عاشقانه زیستن و آگاهانه مردن را از خود نگیریم

بهار را باور کنیم
بهار رستاخیز طبیعت است
پس از مرگی آگاهانه!
هر که از کتاب طبیعت درس بگیرد
و در نبرد بین انسان و شیطان
نفس اماره اش بمیرد
می رسد به آن زندگی پر شکوه جاودانه!
آن زندگی ای که اعجاز عشق است
همان که اعجاب چشم است

همسفران!
دست بردارید از خودخواهی و حذف دیگران!
تا برسید به آن هتل هزار ستاره ای که
در شب پیوند مبارک عقل و دل
در جشن بی پایان عشق
در تالار تماشا
از شما پذیرایی می کنند تمام پری رویان!

همسفران!
در این جاده پر پیچ و خم روزگار
مبادا غبار غم و غربت و یاس بر چهره تان بنشیند
من یقین دارم به آمدن بهار
و رستاخیز جان ها
پس از این زمستان سیاه!

شنبه 10 فروردین 1398- امین فرومدی

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

یوسفِ گم گشته بازآید به کنعان، غم مخور
کلبهٔ احزان شَوَد روزی گلستان، غم مخور

ای دل غمدیده، حالت بِه شود، دل بَد مکن
وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور

گر بهارِ عمر باشد باز بر تختِ چمن
چتر گل در سر کَشی، ای مرغِ خوشخوان غم مخور

دورِ گردون گر دو روزی بر مرادِ ما نرفت
دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور

هان مَشو نومید چون واقِف نِه‌ای از سِرِّ غیب
باشد اندر پرده بازی‌هایِ پنهان غم مخور

ای دل اَر سیلِ فنا بنیادِ هستی بَرکَنَد
چون تو را نوح است کشتیبان، ز طوفان غم مخور

در بیابان گر به شوقِ کعبه خواهی زد قدم
سرزنش‌ها گر کُنَد خارِ مُغیلان غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید
هیچ راهی نیست کآن را نیست پایان، غم مخور

حال ما در فُرقت جانان و اِبرامِ رقیب
جمله می‌داند خدایِ حالْ‌گردان غم مخور

حافظا در کُنجِ فقر و خلوتِ شب‌هایِ تار
تا بُوَد وِردَت دعا و درس قرآن غم مخور

حافظ

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞

یا مقلب القلوب و الابصار؛

یا مدبر اللیل و النهار؛

یا محول الحول و الاحوال؛ حول حالنا الی احسن الحال!

ای تغییر دهنده دلها و دیده‏ ها؛

ای مدبر شب و روز؛

ای گرداننده سال و حالت ها * بگردان حال ما را به نیکوترین حال!

بهار فصل تجدید حیات طبیعت است و جان آدمیان.

بهار پیام آور بیداری است و امید است و زندگی نو

بهار یعنی رویش

یعنی شوق

یعنی عشق

صدای پای بهار ، خواب و خیال خزان را بر می آشوبد و بوی بیداری و حرکت بهار ، عالم را فرا می گیرد . نسیم از خواب بر می خیزد . خاک ، تکان می خورد و آزادی جان تازه ای می گیرد . نبض باغچه می تپد و درختان به تولدی دوباره فرا خوانده می شوند . زمین ، بار سنگین خویش را وا می نهد و آسمان ، خورشید درخشانش را ارزانی زمین می کند ... و بهار می آید .
خوب که می نگری ، در می یابی جنبش و حیات دوباره طبیعت ، از طراحی عظیم و هنرمندانه ای ، حکایت می کند . گویی جهان آفرینش ، چون کتابی گشوده ، به هر زبانی سخن می گوید و این پیام را دارد که : " چمن سبز جهان را ، جهان آرایی هست . "

بهار واژه‌ای فارسی است، که در فارسی میانه و فارسی نوین به همین شکل بوده‌است.[نیازمند منبع]

در فرهنگ عمومی برخی از کشورها، مثل ایران و افغانستان، به این فصل بسیار اهمیت می‌دهند، به طوری که حتی، سال نو آن‌ها در این فصل و با

رسیدن خورشید به نقطهٔ اعتدال بهاری (اول فروردین، معمولاً مطابق با ۲۱ مارس) شروع می‌شود. آن‌ها شروع این سال را با مراسمی به نام نوروز جشن

می‌گیرند که سیزده روز طول می‌کشد. (سیزده به در) این اهمیت در ادبیات نیز نمود زیادی دارد و بهار یکی از مهم‌ترین سوژه‌های هنری و ادبی می‌باشد.

در بهار حیات به زمین باز می‌گردد،

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞

منابع

ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

سایت آران پیپر

سایت دانش چی

هر آن کاری که بلشویک‌ها از پیش بردند، از طریق

«سپاهِ ضرورتاً بی رحم و منضبطِ رهایی بخش بشر»

انجام شد. ... حقّا که این رهایی بخشی چه شکل

عجیبی هم به خود گرفت! چون تاریخ مارکسیستی

اهمیتی به چیزهایی مثلِ حقوق و فرایندِ قضایی

نمی‌دهد. هابزبوم [مورخ چپ‌گرای انگلیسی] ضرورتی

نمی‌بیند که به حکم 21 نوامبر 1917 لنین اشاره

بکند، که دادگاه‌ها، نظام وکالت و حرفه‌های حقوق را

ملغی کرد، و تنها سپرِ دفاعی‌ای را که مردم در برابرِ

ارعاب و دستگیری‌های خودسرانه داشتند از آنها

ستاند. هرچه باشد فقط بورژوازی به محکمه‌‌های

قضایی رجوع می‌کرد و متوسل می‌شد و آن هم که

به هر حال داشت به سمتِ «نابودی کامل» می رفت؛

و البته که به تأسیسِ چکا [نخستین پلیس امنیتی

شوروی]، سلفِ کا.گ‌.ب، به دستِ لنین، و اعطای

قدرتِ بی‌چون‌وچرای به کار بستنِ همه‌ی شیوه‌های

تروریستی ممکن برای به نمایش گذاشتنِ اراده‌ی

«توده‌ها» در برابرِ مردمی که فقط مردم بودند،

اشاره‌ای نمی‌شود. از قحطی سالِ

1921 [هولودومور] هم حرفی به میان

نمی‌آید، که یکی از سه قحطی عمدیِ

ساخته‌ی دستِ بشر در اوایل تاریخ

شوروی بود، که استالین از آن برای

تحمیلِ اراده‌ی «توده‌ها» بر آن دهقانانِ

سرکش اوکراینی که هنوز روحشان هم

از این سرکش بودن خبر نداشت، بهره گرفت. ...[انگار] جرائم و جنایاتِ چپ‌ها

هرگز واقعا جرم و جنایت نبوده‌اند، و در

هر حال کسانی که آن‌ها را مرتکب

می‌شوند یا کسانی که چشم بر آنها

می‌بندند، همواره با احسنِ نیّات چنین

می‌کنند!

راجر اسکروتن

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞

منبع : سایت تایم دات آی آر

برف می بارد

برف می بارد به روی خار و خاراسنگ

کوه ها خاموش

دره ها دلتنگ

راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ

بر نمی شد گر ز بامِ کلبه ها دودی

یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد

رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان

ما چه می کردیم در کولاک دل آشفتۀ دم سرد؟

آنک آنک کلبه ای روشن ، روی تپه روبروی من

در گشودندم ، مهربانی ها نمودندم

زود دانستم که دور از داستان خشم برف و سوز

در کنار شعلۀ آتش

قصه می گوید برای بچه های خود، عمو نوروز:

گفته بودم زندگی زیباست

گفته و ناگفته، ای بس نکته ها کاینجاست

آسمانِ باز، آفتابِ زر ، باغ های گل

دشت های بی در و پیکر

سر برون آوردنِ گل از درونِ برف

تابِ نرمِ رقصِ ماهی در بلور آب

بوی خاک عطر باران خورده در کهسار

خواب گندم زارها در چشمۀ مهتاب

آمدن ، رفتن ، دویدن ، عشق ورزیدن

درغم انسان نشستن

پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن

کار کردن ، کار کردن ، آرمیدن

چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن

جرعه هایی از سبوی تازه، آب پاک نوشیدن

گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن

همنفس با بلبلانِ کوهیِ آواره خواندن

در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن

نیمروزِ خستگی را در پناهِ درّه ماندن

گاه گاهی ، زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته

قصه های در همِ غم را ز نم نم های باران ها شنیدن

بی تکان، گهوارۀ رنگین کمان را

در کنار بام دیدن ، یا شب برفی

پیش آتش ها نشستن

دل به رویاهایِ دامنگیر و گرمِ شعله بستن

آری آری زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرنده پا برجاست

گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران بر پاست

ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست

پیرمرد آرام و با لبخند

کنده ای در کورۀ افسرده جان افکند

چشم هایش در سیاهی های کومه جست و جو می کرد

زیر لب آهسته با خود گفتگو می کرد

زندگی را شعله باید برفروزنده

شعله ها را هیمه سوزنده

جنگلی هستی تو ای انسان

جنگل ای روییده آزاده

بی دریغ افکنده روی کوه ها دامن

آشیان ها بر سرانگشتان تو جاوید

چشمه ها در سایبان های تو جوشنده

آفتاب و باد و باران بر سرت افشان

جان تو خدمتگر آتش

سر بلند و سبز باش ای جنگل انسان

زندگانی شعله می خواهد صدا سر داد

عمو نوروز:

شعله ها را هیمه باید روشنی افروز

کودکانم! داستان ما ز آرش بود

او به جان، خدمتگزارِ باغِ آتش بود

روزگاری بود ، روزگار تلخ و تاری بود

بخت ما چون روی بدخواهانِ ما، تیره

دشمنان بر جان ما، چیره

شهرِ سیلی خورده، هذیان داشت

بر زبان، بس داستانهای پریشان داشت

زندگی سرد و سیه چون سنگ

روز بدنامی ، روزگار ننگ

غیرت اندر بندهای بندگی پیچان

عشق در بیماری دلمردگی بیجان

فصل ها فصل زمستان شد

صحنه گلگشت ها گم شد، نشستن در شبستان شد

در شبستان های خاموشی

می تراوید از گل اندیشه ها عطر فراموشی

ترس بود و بال های مرگ

کس نمی جنبید چون بر شاخه، برگ از برگ

سنگرِ آزادگان خاموش

خیمه گاهِ دشمنان پر جوش

مرزهای ملک همچو سر حداتِ دامنگسترِ اندیشه، بی سامان

برج های شهر همچو باروهای دل، بشکسته و ویران

دشمنان بگذشته از سر حد و از بارو

هیچ سینه، کینه ای در بر نمی اندوخت

هیچ دل، مهری نمی ورزید

هیچ کس دستی به سوی کس نمی آورد

هیچ کس در رویِ دیگر کس نمی خندید

باغ های آرزو بی برگ

آسمانِ اشک ها پر بار

گرمرو آزادگان، در بند

روسپی نامردمان در کار

انجمن ها کرد دشمن

رایزن ها گِرد هم آورد دشمن

تا به تدبیری که در ناپاک دل دارند

هم به دست ما شکست ما بر اندیشند

نازک اندیشانشان، بی شرم

که مباداشان دگر روزبهی در چشم

یافتند آخر فسونی را که می جستند

چشم ها با وحشتی در چشمخانه هر طرف را جست و جو می کرد

وین خبر را هر دهانی، زیرِ گوشی، بازگو می کرد

آخرین فرمان ، آخرین تحقیر

مرز را پرواز تیری می دهد سامان

گر به نزدیکی فرود آید

خانه هامان، تنگ

آرزومان کور ، ور بپرّد دور

تا کجا؟ تا چند؟

آه کو بازوی پولادین و کو سر پنجۀ ایمان؟

هر دهانی این خبر را بازگو می کرد

چشم ها بی گفت و گویی هر طرف را جست و جو می کرد

پیرمرد اندوهگین دستی به دیگر دست می سایید

از میان دره های دور گرگی خسته می نالید

برف روی برف می بارید

باد بالَش را به پشت شیشه می مالید

صبح می آمد ، پیرمرد آرام کرد آغاز:

پیش روی لشکر دشمن، سپاه دوست، دشت نه، دریایی از سرباز

آسمان الماس اخترهای خود را داده بود از دست

بی نفس می شد سیاهی دردهان صبح

باد پر می ریخت روی دشتِ بازِ دامنِ البرز

لشکر ایرانیان در اضطرابی سخت دردآور

دو دو و سه سه به پچ پچ گِرد یکدیگر

کودکان بر بام ، دختران بنشسته بر روزن

مادران غمگین کنار در

کم کَمَک در اوج آمد پچ پچ خفته

خلق چون بحری بر آشفته

به جوش آمد ، خروشان شد

به موج افتاد

برش بگرفت و مردی چون صدف

از سینه بیرون داد

منم آرش

چنین آغاز کرد آن مرد با دشمن:

منم آرش، سپاهی مردی آزاده

به تنها تیر ترکش، آزمون تلختان را اینک آماده ، مجوییدم نسب

فرزندِ رنج و کار ، گریزان چون شهاب از شب

چو صبح، آماده دیدار

مبارک باد آن جامه که اندر رزم پوشندش

گوارا باد آن باده که اندر فتح نوشندش

شما را باده و جامه ، گوارا و مبارک باد

دلم را در میان دست می گیرم

و می افشارمش در چنگ

دل، این جامِ پر از کینِ پر از خون را

دل، این بی تابِ خشم آهنگ

که تا نوشم به نام فتحتان در بزم

که تا کوبم به جام قلبتان در رزم

که جامِ کینه، از سنگ است

به بزمِ ما و رزمِ ما، سبو و سنگ را جنگ است

در این پیکار ، در این کار

دلِ خلقی است در مشتم

امیدِ مردمی خاموش، هم پشتم

کمانِ کهکشان در دست

کمانداری کمانگیرم ، شهاب تیزرو، تیرم

ستیغ سر بلند کوه مأوایم

به چشم آفتابِ تازه رس، جایم

مرا تیر است آتش پر ، مرا باد است فرمانبر

و لیکن چاره را امروز، زور و پهلوانی نیست

نیست

رهایی با تنِ پولاد و نیرویِ جوانی نیست

در این میدان

بر این پیکانِ هستی سوزِ سامان ساز

پری از جان بباید تا فرو ننشیند از پرواز

پس آنگه سر به سوی آسمان بر کرد

به آهنگی دگر، گفتارِ دیگر کرد:

درود ای واپسین صبح، ای سحر بدرود

که با آرش ترا این آخرین بدرود خواهد بود

به صبحِ راستین، سوگند

به پنهان آفتابِ مهربانِ پاک بین، سوگند

که آرش جانِ خود در تیر خواهد کرد

پس آنگه بی درنگی خواهدش افکند

زمین می داند این را ، آسمان ها نیز

که تن، بی عیب و جان، پاک است

نه نیرنگی به کار من، نه افسونی

نه ترسی در سرم، نه در دلم باک است

درنگ آورد و یک دم شد به لب خاموش

نفس در سینه ها بی تاب می زد جوش

ز پیشم مرگ

نقابی سهمگین بر چهره می آید

به هر گام هراس افکن

مرا با دیدۀ خونبار می پاید

به بال کرکسان گرد سرم پرواز می گیرد

به راهم می نشیند راه می بندد

به رویم سرد می خندد

ه

کوه و درّه می ریزد طنین زهرخندش را

و بازش باز می گیرد ، دلم از مرگ بیزار است

که مرگِ اهرمن خو، آدمی خوار است

ولی آن دم که ز اندوهان، روانِ زندگی تار است

ولی آن دم که نیکی و بدی را گاهِ پیکار است

فرو رفتن به کامِ مرگ، شیرین است

همان بایستۀ آزادگی، این است

هزاران چشمِ گویا و لبِ خاموش

مرا پیکِ امیدِ خویش می داند

هزاران دستِ لرزان و دلِ پر جوش

گهی می گیردم ، گه پیش می راند

پیش می آیم

دل و جان را به زیور های انسانی می آرایم

به نیرویی که دارد زندگی در چشم و در لبخند

نقاب از چهرۀ ترس آفرین مرگ خواهم کند

نیایش را دو زانو بر زمین بنهاد

به سوی قله ها دستان ز هم بگشاد

برآ ای آفتاب! ای توشه امید!

برآ ای خوشه خورشید!

تو جوشان چشمه ای، من تشنه ای بی تاب

برآ سر ریز کن تا جان شود سیراب

چو پا در کام مرگی تند خو دارم

چو در دل، جنگ با اهریمنی پرخاشجو دارم

به موجِ روشنایی، شست و شو خواهم

ز گلبرگِ تو ای زرینه گل ، من رنگ و بو خواهم

شما ای قله های سرکش خاموش!

که پیشانی به تندرهای سهم انگیز می سایید

که بر ایوان شب دارید چشم انداز رویایی

که سیمین پایه های روز زرین را به روی شانه می کوبید

که ابر ‌آتشین را در پناه خویش می گیرید

غرور و سربلندی هم شما را باد

امیدم را برافرازید

چو پرچم ها که از باد سحرگاهان به سر دارید

غرورم را نگه دارید

به سان آن پلنگانی که در کوه و کمر دارید

زمین خاموش بود و آسمان خاموش

تو گویی این جهان را بود با گفتار آرش گوش

به یال کوه ها لغزید کم کم پنجۀ خورشید

هزاران نیزۀ زرین به چشم آسمان پاشید

نظر افکند آرش سوی شهر، آرام

کودکان بر بام

دختران بنشسته بر روزن

مادران غمگین کنار در

مردها در راه ، سرود بی کلامی با غمی جانکاه

ز چشمان بر همی شد با نسیم صبحدم همراه

کدامین نغمه می ریزد

کدام آهنگ آیا می تواند ساخت

طنین گام های استواری را که سوی نیستی، مردانه می رفتند؟

طنین گام هایی را که آگاهانه می رفتند؟

دشمنانش در سکوتی ریشخندآمیز

راه وا کردند ، کودکان از بام ها او را صدا کردند

مادران او را دعا کردند

پیرمردان چشم گرداندند

دختران بفشرده گردن بندها در مشت

همرهِ او، قدرتِ عشق و وفا کردند

همرهِ او، قدرتِ عشق و وفا کردند

آرش امّا همچنان خاموش

از شکافِ دامنِ البرز بالا رفت

وز پیِ او پرده های اشک پی در پی فرود آمد

بست یک دم چشم هایش را عمو نوروز

خنده بر لب، غرقه در رؤیا

کودکان با دیدگانِ خسته و پی جو

در شگفت از پهلوانی ها

شعله های کوره در پرواز

باد در غوغا ، شامگاهان

راه جویانی که می جستند آرش را به روی قلّه ها پی گیر

باز گردیدند ، بی نشان از پیکرِ آرش

با کمان و ترکشی، بی تیر

آری آری جانِ خود در تیر کرد آرش

کارِ صد ها صد هزاران تیغۀ شمشیر کرد آرش

تیر آرش را سوارانی که می راندند بر جیحون

به دیگر نیمروزی از پی آن روز

نشسته بر تناور ساقِ گردویی فرو دیدند

و آنجا را از آن پس

مرز ایرانشهر و توران بازنامیدند

آفتاب ، درگریزِ بی شتاب خویش

سالها بر بامِ دنیا پا کِشان سر زد

ماهتاب

بی نصیب از شبروی هایش همه خاموش

در دلِ هر کوی و هر برزن

سر به هر ایوان و هر در زد

آفتاب و ماه را در گشت

سال ها بگذشت

سال ها و باز ، در تمام پهنۀ البرز

وین سراسر قلۀ مغموم و خاموشی که می بینید

وندرونِ درّه های برف آلودی که می دانید

رهگذرهایی که شب در راه می مانند

نام آرش را پیاپی در دلِ کهسار می خوانند

و نیازِ خویش می خواهند

با دهان سنگ های کوه، آرش می دهد پاسخ

می کندشان از فراز و از نشیبِ جاده ها آگاه

می دهد امید ، می نماید راه

در برون کلبه می بارد

برف می بارد به روی خار و خارا سنگ

کوه ها خاموش

درّه ها دلتنگ

راه ها چشم انتظارِ کاروانی با صدای زنگ

کودکان دیری است در خوابند

در خواب است عمو نوروز

می گذارم کنده ای هیزم در آتشدان

شعله بالا می رود پر سوز

♫♫♫

شعر و داستان/امین فرومدی

ادبیات ایران و جهان

∞